Краят на работния ден в голяма търговска банка. Чистачката плахо чука на вратата на директора:
- Г-н директор, искам да ви помоля, ако е възможно, да ми оставите ключа от трезора.
- Лельо Пенке, ти нещо не си добре! Как така ще ти оставя ключа от трезора?!
- Ами добре. Щом не може – не може. Обаче да знаете, че вече ми писна да отключвам с кламер, за да измия пода вътре.
- Бабо, бабо, защо са ти толкова големи очите? - За да виждам дребния шрифт в договорите!
- Цял месец ми пилиш на главата за обувки като на Ванчето! Взех ти ги, що не ги носиш сега? - Щото Ванчето има същите...
Срещат се Нане и Вуте, заприказвали се и Нане пита Вуте кaкво работи - Научен работник - Е, кво е това научен работник - пита Нане. - Глей сега, правим разни опити, документираме и протоколираме. Та значи фанахме една стоножка, откинем и единия крак и речем "Оди, ма!". Она оди. И ние пишем у протоколо - "она оди". После откинем още един крак, пак ѝ речем "А оди, ма!". Она пак оди и ние пишем у протоколо "она пак оди". И така доде ѝ откинем сите крака. Викаме ѝ "А оди, ма!", а она ни мръда, ни шава. И ние пишем у протоколо "она оглуше". . .